مترجم سایت

دلیل اشغال كویت توسط عراق به زمان قبل یعنی جنگ ایران و عراق باز می‏گردد. عربستان سعودی و كویت منابع مالی عراق در جنگ با ایران را تامین كردند. پس از اتمام جنگ، عراق با انبوهی از بدهی باقی ماند كه از پس دادن آن خودداری می‏ورزید. صدام كویت را متهم به پائین آوردن قیمت نفت و برداشت بی‏وریه‏ی نفت از منطقه‏ی بی‏طرف كرد. لشگر عراق در نزدیكی مرز كویت مجهز و آماده‏ی نبرد شد و وضع هر لحظه وخیم‏تر می‏شد. صدام در تاریخ 2 آگوست 1990 دستور تهاجم به كویت و عبور از مرز را صادر كرد.
(در آن زمان) عراق چهارمین ارتش بزرگ دنیا را داشت و به راحتی می‏توانست هرگونه مقاومتی را در كویت درهم بشكند. صدام (ظرف 5 ساعت) كویت را اشغال كرد و آن را یكی از استانهای عراق نامید.
سازمان ملل متحد این تهاجم و اشغال را محكوم كرد. صدام اشتباه دیگری نیز مرتكب شد: وی سپاه عراق را به نزدیكی مرز عربستان گسیل داشت. شاه فهد (پادشاه وقت عربستان) از ترس صدام، نیروهای نظامی آمریكایی را به كشورش دعوت كرد. صدام كه از حمایت های بی‎دریغ آمریكا در زمان جنگ با ایران بهره‏مند شده بود این بار نیز خیال می‏كرد آمریكا خود را گرفتار اشغال كویت نخواهد كرد.
نقشه ی جنگ:
(48 ساعت قبل از حمله به كویت، صدام این موضوع را به اطلاع سفیر آمریكا در بغداد رسانده بود و خانم سفیر اظهار داشته بود كه آمریكا در مناقشات منطقه‎ای دخالت نخواهد كرد!)
صدام به طرز اغراق آمیز از كیسه‏های جسدی سخن می‏گفت كه به منزلشان باز می‏گردند و مدام از ایجاد ویتنامی دیگر برای نیروهای آمریكایی سخن می‏گفت.
در این میان آمریكا مشغول ایجاد ائتلاف جهانی برای بیرون راندن نیروهای عراقی از كویت بود. آمریكا از اینكه حتا سوریه و افغانستان هم به این ائتلاف پیوسته بودند شگفت زده شده بود.
روز 15 ژانویه ی 1991 قطعنامه ی شماره ی 678 ، آخرین فرصت برای عراق، جهت عقب نشینی، از طرف سازمان ملل ارائه شد. تنها چند ساعت بعد نیروهای ائتلاف، جنگ را آغاز و كویت را آزاد كردند.

نیروهای عراقی
سرفرماندهی: صدام حسین
ارتش عراق:
5500 دستگاه تانك؛ شامل: 1600 دستگاه T-55 ، 500 دستگاه خودرو زرهی نوع 59، 900 دستگاه خودرو زرهی نوع62، 1500 دستگاه T-62 ، 1000 دستگاه T-72 ، 1000 دستگاه نفربر زرهی، 1100 دستگاه خودرو شناسایی (نظیر جیپ)، 6000 دستگاه خودرو زرهی سبك، 2800 عراده توپ سنگین، 500 عراده توپ خودكششی، 200 دستگاه موشك انداز كاتیوشا.

نیروی هوایی عراق:
بمب افكن: 24 فروند سوخوی24، 8 فروند توپالف22، 8 فروند توپالف16، 4 فروند H-6
شكاری‏بمب‏افكن:
70 فروند میگ 23
64 فروند میراژ F-1
45 فروند سوخوی 20
30 فروند سوخوی 25
شكاری رهگیر:
40 فروند J-6
150 فروند میگ 21
40 فروند میراژ F-1
10 فروند میگ 25
24 فروند میگ 29
60 فروند هواپیمای ترابری (نظیر ایلوشین 76)
600 آشیانه‏ی ضد بمب هواپیما
نیروی دفاع هوایی عراق:
160 لانچر موشك سام2
140 لانچر موشك سام3
100 لانچر موشك رولند
300 لانچر موشك سام6 و سام8
10000 دستگاه آتشبار ضدهوایی

عراق (در آن زمان) چهارمین ارتش و نیروی هوایی بزرگ دنیا را داشت. نیروهای نظامی عراق كارآزموده بودند و تجربیات فراوانی از جنگ با ایران داشتند. بهترین نیروهای عراق، گارد ریاست جمهوری صدام بودند. آنها بهترین تجهیزات نظامی را داشتند، كاملترین آموزشها را دیده بودند و بالاترین میزان وفاداری به صدام را داشتند. تنها نقطة ضعف عراق، یك نیروی دریایی قوی بود. نیروی دریایی عراق در جنگ با نیروی دریایی قدرتمند ایران، در همان اوایل جنگ (با ایران)، به طور كامل نابود شده بود. صدام می‏دانست كه بهترین تجهیزات نظامی‏اش، تانك‏ها و توپخانه‏های سنگین‏اش هستند. نیروی هوایی عراق شامل جدیدترین جنگنده‏های روسی به همراه خلبانانی بود كه به وسیله‏ی روس‏ها آموزش دیده بودند. این بود كه صدام خیال می‏كرد برتری بالایی نسبت به نیروهای نظامی آمریكایی دارد. صدام بر این باور بود كه افكار عمومی (آمریكا) از جنگی پشتیبانی نمی‏كنند كه امكان تبدیل آن به ویتنامی دیگر برای ایالات متحده باشد.

نیروهای نظامی ائتلاف
سرفرماندهی: ژنرال نورمن شوارتسكوف
كشورهای شركت كننده به ترتیب الفبای زبان انگلیسی:
افغانستان: 300 سرباز
استرالیا: 4 ناو جنگی
بحرین: 36 هواپیمای جنگنده
بنگلادش: 6000 سرباز
بلژیك: 18 هواپیمای جنگنده
كانادا: 4500 سرباز، 36 هواپیمای جنگنده، 3 ناو جنگی
دانمارك: 1 ناو جنگی
مصر: 40000 سرباز
فرانسه: 18000 سرباز، 160 هواپیمای جنگنده، 120 هلیكوپتر، 12 ناو جنگی، 40 تانك، 110 نفربر و خودروی زرهی
آلمان: 18 هواپیمای جنگنده و 7 ناو جنگی
یونان: یك ناو جنگی
ایتالیا: 18 هواپیمای جنگنده و 7 ناو جنگی
كویت: 11000 سرباز و 3 شناور نظامی
هلند: 2 ناو جنگی
نیجریه: 500 سرباز
نروژ: یك ناو جنگی
عمان: 25500 سرباز، 63 هواپیمای جنگنده و 4 شناور نظامی
قطر: 12 هواپیمای جنگنده
پرتغال: 1 ناو جنگی
عربستان سعودی: 118000 سرباز، 180 هواپیمای جنگنده (F-5E و F-15C/D)
اسپانیا: 3 ناو جنگی
سوریه: 17000 سرباز و 300 تانك T-72
تركیه: 150000 سرباز، 60 هواپیمای جنگنده و 2 ناو جنگی
امارات متحده عربی: 40000 سرباز، 80 هواپیمای جنگنده و 200 دستگاه تانك
انگلستان: 43000 سرباز، 120 هواپیمای جنگنده، 26 ناو جنگی، 168 دستگاه تانك چیفتن، 632 دستگاه نفربر زرهی
ایالات متحده آمریكا: 540000 سرباز، 1800 هواپیما (جنگنده، بمب‏افكن، ترابری و تانكر)، 1700 هلیكوپتر، 160 شناور نظامی (هواپیمابر، ناو جنگی، مین‏روب، نیروبر)، 3000 دستگاه تانك، 3000 نفربر و خودروی زرهی

عامل اصلی پیروزی (نیروهای ائتلاف) در جنگ خلیج‏فارس، سرعت عمل نیروهای آمریكایی بود. این یك پیروزی بزرگ بود كه تا قبل از آن هرگز دیده نشده بود. آمریكا طی مدت كوتاهی، این حجم عظیم از نیروهایش را در عربستان گردآورد و سازماندهی نمود. ائتلاف از 37 كشور سامان‏دهی شده بود. (همه‏ی این كشورها حضور نظامی نداشتند) هر كشور در قسمت كوچكی از نبرد به رهبری آمریكا، نیروهایش را شركت داد. ولی نیروهای نظامی بریتانیا و فرانسه، نقش كلیدی در جنگ داشتند. این حقیقتی بود كه صدام اصلن انتظارش را نداشت. (صدام) هیچ پشتیبان نظامی نداشت. تنها اردن و یاسر عرفات حامی صدام بودند. روسیه تنها به عراق پیشنهاد كرده بود كه از كویت خارج شود و هیچ كمكی به نیروهای ائتلاف نكرده بود.

تلفات و خسارات نیروهای عراقی:
حدود 30000 سرباز كشته شدند.
3847 دستگاه تانك، 2917 عراده توپ، 1450 دستگاه خودرو و نفربر زرهی، 141 فروند هواپیما بر روی باند و 43 فروند طی نبرد هوایی از بین رفت.
با اولین تهاجم هوایی (به وسیله بمب‏افكن‏های F-117 و B-1)، نیروهای ائتلاف، ابتكار عمل را بدست گرفتند. در روزهای بعد، نیروهای ائتلاف از قدرت مطلق برتری هوایی خود بر عراق، نهایت استفاده را بردند. عراق، صدها پناهگاه زیرزمینی مجهز و ضدبمب برای هواپیماهای جنگی‏اش ساخته بود، ولی این پناهگاهها به راحتی با بمب‎های هوشمند استحكام‏شكن از بین رفتند و بنابراین هیچ مكانی برای مخفی كردن هواپیماهای عراقی، باقی نماند. این شد كه صدام هواپیماهایش را به ایران فرستاد. تا اتمام جنگ، حدود 150 فروند هواپیمای عراقی به ایران پرواز كردند. ایران این هواپیماها به عنوان خسارت جنگی برای خود نگه داشت.
رادارها و ادوات ارتباطی عراق در جنگ از بین رفت و ارتش عراق زمین‏گیر شد. قبل از آغاز جنگ زمینی، حدود 70% قدرت نیروهای نظامی عراق به واسطة بمباران هوایی از بین رفته بود.
میزان خسارات (عراق) بسیار عظیم بود، هزاران عراقی كشته شدند و روحیه‏ی آنهایی كه مانده بودند بسیار ضعیف گشته بود.

عراقی‏ها خسارات زیادی دیدند و هرچه كه داشتند برجای گذاشتند. (نظیر هلیكوپتر، انواع خودروی نظامی و . . . )
65000 عراقی به وسیله‏ی آمریكایی‏ها و 20000 تن دیگر به وسیله‏ی سایر متحدانش به اسارت درآمدند. حداقل 30000 و حداكثر 100000 نفر از عراقی‏ها كشته شدند. هرچند كه رقم 100000 نفر به واقعیت بسیار نزدیكتر است. آنچه كه این كار را سخت می‏كند، آمار دقیق سربازانی است كه درون سنگرهایشان كشته شدند و توسط سربازان دیگر دفن شدند.
بزرگترین شكست نیروهای عراقی هنگام عقب نشینی آنان از كویت رخ داد. این واقعه به نام بزرگراهی به جهنم شناخته شد. راه عقب‏نشینی نیروهای عراقی در شمال، جنوب و غرب بسته شده بود. آنها هیچ گزینه‏ای (برای عقب‏‎نشینی و حفظ جانشان) نداشتند، آنها می‏توانستند تنها به طرف ایران بروند. نیروهای ائتلاف جهت پاكسازی باقی‏مانده‏ی نیروهای عراقی، از بمب‏افكن‏های سنگین B-52 به همراه ستونهای عظیمی از بمب‏ها استفاده كردند.
تصویری از بمب افکن توپالف22 عراقی، که توسط آمریکا بمباران و نابود شده است:

تلفات و خسارت نیروهای ائتلاف:
148 نفر كشته، 458 نفر مفقود، (207 نفر به طور اشتباه و به وسیله‏ی آتش نیروهای خودی)
4 دستگاه تانك M1 آبرامز (همگی به علت شلیك اشتباه نیروهای خودی)
9 دستگاه نفربر زرهی
17 فروند هلیكوپتر جنگی
44 جنگنده با آتش زمینی (23 فروند از آمریكا)
1 جنگنده F-18 طی نبرد هوایی

Image has been scaled down 20% (605x318). Click this bar to view original image (750x394). Click image to open in new window.

تانک سنگین ام-۱ موسوم به آبرامز

تلفات نیروهای ائتلاف كمتر از پیش‏بینی 10 تا 15 هزارنفری قبل از جنگ بود. فرماندهی (بی‏نقص) ژنرال شوارتسكوف، هرگونه شك و تردید را از بین برد. این جنگ بهتر از این زمان نمی‏توانست اتفاق بیفتد، زیرا بودجه‏ی نظامی بسیار زیادی در زمان ریاست جمهوری ریگان هزینه شده بود. پس از جنگ ویتنام، اصلاحات بسیار در ساختار نیروهای نظامی (آمریكا) صورت گرفته بود كه نتیجه‏ی آن بسیار رضایت‏بخش بود. این اولین باری كه نیروهای نظامی داوطلب عملیات (در آن) بودند، افسران آموزشهای بهتری دیده بودند و برعكس جنگ ویتنام، فرماندهان بر جنگ احاطه‏ی كامل داشتند.

نتیجه‏ی نهایی
پنتاگون، قدرت نیروهای نظامی عراق را بیش از حد، بزرگ تصور كرده بود. در ابتدا آنها بر این باور بودند كه عراق حدود 550 هزار نفر نیروی نظامی در كویت و اطراف آن مستقر كرده است. ولی كمی بعد تعداد 300 هزار نفر تایید شد. تهاجم عراق به كویت با حدود 120 هزار نفر سرباز، 300 تانك آغاز شده بود. كویت تنها 15000 نفر نیروی آماده برای مقابله‏ی فوری با عراق داشت كه آنها نیز در زمان كوتاهی شكست خورده بودند. تنها نقطة روشن كویت، دفاع هوایی آنها بود. دفاع هوایی كویت كه با موشكهایMim-23 (هاوك) آمریكایی مجهز بود، توانسته بود در روز اول تهاجم عراق (2 آگوست1990) 22 جنگنده و یك هلیكوپتر جنگی عراقی را سرنگون سازد.
نیروهای ائتلاف صفحه‏ی جدیدی از جنگ را باز كردند كه (آن) حمله به وسیله‏ی موشكهای تام‏هاوك (كروز) به مراكز مهم بغداد بود. هلیكوپترهای AH-64 (آپاچی) و جنگنده‏های ضربتی، رادارها و دفاع هوایی عراق را هدف قرار دادند. برتری هوایی ائتلاف و تحریم‏های اعمال شده (بین زمان اشغال كویت تا شروع جنگ)، تلفات و خسارات بسیاری بر سازمان نیروهای نظامی عراق وارد كرده بود. به طور كلی، عملیات نظامی هوایی ائتلاف، جمعن به تعداد 109876 سورتی پرواز در طول 43 روز جنگ بود. (حدود 2555 سورتی در روز) به همراه این این پروازهای جنگی، بیش از 27000 مقر نظامی عراق شامل موشكهای اسكاد، فرودگاه، ادوات دفاع هوایی، نیروگاههای برق، كارخانجات تولید مواد شیمایی و میكروبی، مراكز فرماندهی، مراكز اطلاعاتی، خطوط ارتباطی، محل تجمع نیروها و پالایشگاهها مورد هدف قرار گرفت. پس از پایان این عملیات، نیروهای پیاده نظام به كویت وارد شدند و كار پاكسازی كویت از نیروهای عراقی انجام پذیرفت.

اف16 (فالكون= شاهین)، ای10 (وارت‎هاگ = گراز زگیل دار) و هلیكوپتر AH-64 (آپاچی) بهترین عملیاتهای تاریخ‏اشان را با منهدم كردن هزاران دستگاه از ادوات زمینی و سایر اهداف به انجام رساندند.
جنگنده‏های F-15C تعداد قابل توجهی از میگ‏های 29 را به راحتی سرنگون ساختند و عنوان خود را (در آن زمان) به نام بهترین جنگنده در جهان, با انجام 100 عملیات موفقیت آمیز و بدون تلفات، حفظ كردند.
نقطه ی درخشان دیگر در جنگ، برخورد یك لشگر گارد ریاست جمهوری (صدام) با یگانهای نیروی دریایی (آمریكا) بود. برای اولین بار در جهان، تانكهاهای M1 (آبرامز) در مقابل تانكهای T-72 صف آرایی كردند. پس از فروكش كردن یك نبرد سنگین، 200 تانك T-72 و 1 تانك M1 منهدم شده بودند!
هنگامی كه صدام دریافت هیچگونه شانسی برای پیروزی ندارد سعی كرد در بین نیروهای انتلاف اختلاف ایجاد كند. وی موشكهای اسكاد را به سمت اسرائیل و ریاض (عربستان سعودی) شلیك كرد. وی امیدوار بود كه با پیوستن اسرائیل به صف نیروهای ائتلاف، شكافی را در بین كشورهای عرب ائتلاف ایجاد كند، زیرا كه بسیاری از آنها، اسرائیل را به رسمت نمی‏شناختند. اسرائیل موشكهای هسته‏ای خود را برای پاسخ‏دهی به عراق، آماده‏‎ی شلیك كرد، زیرا بنا به مشاهدات ماهواره‏های جاسوسی، اطلاعات مهمی از آماده‏سازی موشكهای عراق با گازهای شیمیایی دیده شده بود.
ژنرال شوارتسكوف شماری از بهترین نیروهای تكاور آمریكایی را به همراه تكاوران بریتانیایی به منظور شناسایی و نابودی محل و پایگاههای موشكهای اسكاد، مامور كرد.
اما مهمترین دلیلی كه باعث شد اسرائیل در جنگ خویشتن‏داری نشان دهد، ارسال موشكهای Mim-104 (پاتریوت) به اسرائیل بود. پاتریوتها 60% اسكادها را در عربستان سعودی و 40% را در اسرائیل ساقط كردند، هرچند باقی‏مانده‏ی اسكادهای ساقط شده باعث ایجاد خرابی و كشتار گشتند و این دلیلی است كه باعث می‎شود نتوان این موشك را به عنوان یك ساقط كننده‏ی موفق اسكاد به شمار آورد.